« وَاتَّبَعُوا رِضْوانَ اللَّه » 174 مجمع : يعنى برفتن پى دشمن دنبالگيرى از رضاى خدا است . ابو الفتوح : مردم از پيغمبر ( ص ) پرسيدند : اين عمل ما و تعقيب از دشمن جهاد شمرده مىشود ؟ اين آيه براى جواب آنها است كه اين كار متابعت رضاى خدا است . فخر : آنهائيكه تاريخ جنگهاى پيغمبر ( ص ) را نوشته‌اند اختلاف كرده‌اند : بعضى گفته‌اند كه مجموع اين آيات در بدر صغرى نازل شده است . واقدى گفته است : آيت اوّل * ( ( الَّذِينَ اسْتَجابُوا ) ) * در حمراء الاسد نازل شده است و دوّم ، * ( ( الَّذِينَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ ) ) * در بدر صغرى نازل شده است و اين نزديكتر است بقبول از اين جهت كه در آيت اوّل گفته شده است ( با آنكه زخمدار بودند اجابت كردند ) و از احد تا بدر صغرى يك سال فاصله شده است و در اين مدّت جنگى نبوده است كه ياران پيغمبر ( ص ) زخمدار باشند پس معلوم مىشود با حال زخمدارى از احد بحمراء الاسد دعوت شدند و اجابت كردند ، و اگر عقيده ى ديگران را قبول كنيم كه آيت اوّل در بدر صغرى بوده است بايد بگوئيم مقصود از قرح شكست و هزيمت است . يعنى آنهائيكه در احد شكست خوردند و فرار كردند پس از آن توبه كردند و تقوى و نيكوكارى پيش گرفتند و پس از آن اجابت كردند دعوت خدا و پيغمبر را تا آخر . « إِنَّما ذلِكُمُ الشَّيْطانُ يُخَوِّفُ » 175 طبرى : يعنى مؤمنين را بكافران ميترساند « وَخافُونِ » 175 روح البيان : خوف سه مرتبه دارد : اوّل : ترس عموم مردم از عذاب خدا . دوّم : ترس خواص از دورى رحمت خدا ، سوّم : ترس خاصّ الخاص فقط از خدا است كه اين سخن منقول از پيغمبر ( ص ) اشاره به اين سه درجه است : « اعوذ بعفوك من عقابك ، و اعوذ برضاك من سخطك ، و اعوذ بك منك » و اين شعر را بمناسبت آورده :